وبلاگ تذكره

جواب اين سؤال را در روايتي از پيامبر اكرم(صلّي الله عليه و آله) دنبال مي كنيم:

رسول اکرم(صلّي الله عليه و آله) فرمودند:

این حدیث، با وجود اختصار و کوتاهی‏اش سفر طولانی انسان را در مسير رسيدن به علم، از مبدأ معرفت به خداوند تا مقصد تفویض و واگذاري امور به او، خلاصه کرده است.

آغاز این سفر، شناخت خداوند جبّار است و مرحله پایانی آن، واگذاری کارها به او مي باشد و بین این دو مرحله، مراحل بسیار دشوار، ولی جذّاب و اشتیاق‏آوری قرار دارد.

نه خدا توانمش خواند، نه بشر توانمش گفت

مــتـحيّرم چـه نـــامـم شــه مــلـك لافتي را

(شهريار)

پروانه صفت ز سوز و سازش نگذشت
خواب خوش شب به چشم نازش نگذشت

نازم به شجاعت حسين بن علي
از جان بگذشت و از نمازش نگذشت

(شعر از شهير اصفهاني)

گفتم شبي به مهدي از تو نگاه خواهم

گفتا كه من هم از تو ترك گناه خواهم

آيات قرآن كريم سرشار از نكاتي ظريف و دقيق است كه آشنايي با اين نكات، نياز به آشنايي با علم بلاغت و البته علوم ديگر مانند: ادبيات عرب، تفسير و ... دارد. يكي از اين نكات در آيه 186 سوره بقره وجود دارد، كه قصد داريم امروز به آن بپردازيم:

در اين آيه با همه اختصارش هفت مرتبه ضمير متكلم (من) تكرار شده، و آيه‏اى با چنين اسلوب در قرآن كريم، منحصر به همين آيه است:

درباره این شعر بابا طاهر و آیات مربوط به آن بينديشيم:

مو از "قالو بلى" تشويش ديرم گنه از برگ و باران بيش ديرم
اگر "لا تقنطوا" دستم نگيرد مو از "يا ويلنا" انديش ديرم

ظاهرا آیات مربوط به این اشعار این چنین است:

أستغفر الله! و يا خدايا ما را ببخش!،

گاهي بعضي ها فكر مي كنند مگر او چه گناهي كرده كه از خدا طلب استغفار مي كند،

شايد دليل استغفارها را مرحوم فیض کاشانی(رحمت الله علیه)، در چند بيت شعر زير به خوبي بيان كرده باشد:

دمي کان بگذرد بي ياد رويش
از آن دم بيشمار، استغفرالله

سرآمد عمر و يک ساعت ز غفلت
نگشتيم هوشيار، استغفرالله

نکرديم يک سجودي در همه عمر
که آيد آن به کار، استغفرالله

ز کردار بدم، صد بار توبه
ز گفتارم، هزار، استغفرالله